از آنجا كه ممكن است برداشت اشتباهي صورت بپذيرد سعي كرديم در ابتداي مقاله، آنچه كه قرار است برايتان در مورد اين دارو بنويسيم را به صورت اجمالي بيان كنيم. حال بياييد در مورد ارتباط بين مصرف قرص مترونيدازول و خارش مقعدي، ارتباط مصرف قرص مترونيدازول و سوزش مقعدي و ارتباط مصرف قرص مترونيدازول و شقاق مقعدي بيشتر توضيح دهيم. ابتدا كمي در مورد مترونيدازول توضيح مي دهيم.

مترونيدازول چيست؟

مترونيدازول يك آنتي‌بيوتيك از دسته نيتروايميدازول‌ها است كه از سال ۱۹۵۹ به عنوان داروي انتخابي در درمان عفونت‌هاي بي‌هوازي و تك‌ياخته‌اي استفاده مي شود. اين دارو به‌صورت خوراكي، وريدي و موضعي استفاده مي شود.

​مكانيسم اثر مترونيدازول

مترونيدازول با نفوذ به ديواره سلولي ميكروارگانيسم‌هاي بي‌هوازي، توسط سيستم آنزيمي پيرووات:فرِدُكسين اكسيدوردوكتاز احيا مي‌شود. اين احيا سبب ايجاد تركيبات واسطه‌اي سمي و راديكال‌هاي آزاد مي‌شود كه به DNA باكتري آسيب رسانده و موجب شكستن رشته‌هاي DNA و بي‌ثباتي كشندهٔ مارپيچ DNA مي‌گردند. فعاليت درماني اين دارو عمدتاً در شرايط كم‌اكسيژن اعمال مي‌شود و به همين دليل، مترونيدازول تنها در برابر باكتري‌هاي بي‌هوازي اجباري فعال است و بر باكتري‌هاي هوازي اختياري اثري ندارد

فارماكوكينتيك مترونيدازول

پس از مصرف خوراكي مترونيدازول، مترونيدازول به‌خوبي جذب شده و فراهمي زيستي آن بيش از ۹۰٪ است. حداكثر غلظت پلاسمايي ۱ تا ۲ ساعت پس از مصرف به‌دست مي‌آيد. اين دارو به‌طور گسترده در مايعات بدن توزيع شده و به مايع مغزي-نخاعي، بزاق و شير مادر نفوذ مي‌كند. متابوليسم مترونيدازول عمدتاً در كبد انجام مي‌شود و متابوليت هيدروكسي آن داراي فعاليت ضد ميكروبي ۳۰ تا ۶۵٪ و نيمه‌عمري طولاني‌تر از خود دارو است. دفع مترونيدازول عمدتاً از راه ادرار (۶۰ تا ۸۰٪ دوز) و مقدار كمتري از طريق مدفوع (۶ تا ۱۵٪) صورت مي‌گيرد.

موارد مصرف باليني مترونيدازول

مترونيدازول براي طيف وسيعي از عفونت‌ها كاربرد دارد، از جمله: عفونت‌هاي داخل شكمي، لگني، پوست و بافت نرم، عفونت‌هاي دنداني و لثه، آبسه‌هاي مغزي و ريوي، اندوكارديت، مننژيت، سپتي سمي، و نيز پيشگيري از عفونت پس از اعمال جراحي كولوركتال . اين دارو همچنين داروي انتخابي براي واژينوز باكتريال است. در درمان عفونت‌هاي تك‌ياخته‌اي مانند تري كوموناس واژيناليس، انتاموبا هيستوليتيكا و ژيارديا لامبليا نيز مترونيدازول مؤثر است. با وجود اثربخشي بالا، مقاومت به مترونيدازول در برخي پاتوژن‌ها مانند هليكوباكتر پيلوري در برخي نقاط جهان رو به افزايش است.

عوارض جانبي و موارد احتياط مصرف باليني مترونيدازول

شايع‌ترين عوارض مترونيدازول، گوارشي و شامل تهوع، بي‌اشتهايي، استفراغ، ناراحتي شكمي، اسهال و طعم فلزي ناخوشايند در دهان است. عوارض جدي‌تر اما نادر شامل تشنج، آنسفالوپاتي، مننژيت آسپتيك و نوروپاتي محيطي (با بي‌حسي يا گزگز اندام‌ها) مي‌باشد. مصرف همزمان با الكل يا فرآورده‌هاي حاوي پروپيلن‌گليكول در طول درمان و تا حداقل سه روز پس از آن ممنوع است؛ زيرا ممكن است واكنش دي‌سولفيرام‌گونه (گرگرفتگي، تهوع، استفراغ، تپش قلب) ايجاد كند. همچنين مصرف همزمان با دي‌سولفيرام در دو هفته پيش از درمان، به دليل خطر واكنش‌هاي سايكوتيك، منع دارد. داروهايي كه آنزيم‌هاي ميكروزومال كبدي را القا مي‌كنند (مانند فني‌توئين يا فنوباربيتال) ممكن است clearance مترونيدازول را افزايش دهند، در حالي كه سايمتيدين ممكن است نيمه‌عمر آن را طولاني‌تر كند. مترونيدازول با وجود قدمت باليني، همچنان به عنوان يك داروي طلايي در درمان عفونت‌هاي بي‌هوازي محسوب مي‌شود.